Diego Costa’s wisselvalligheid is waar zijn kracht ligt

Diego Costa is een speler die draait op chaos. Het is het bloed waarmee hij de beste spits van de Premier League is geworden dit seizoen en de speler dat Chelsea naar de titel loodst. Zelfs met zijn slechte gevoel voor de Engelse taal weet de Braziliaanse aanvaller met vrijwel iedere tegenstander een ruzietje te veroorzaken. Het is een kenmerk dat hem niet alleen als persoon watermerkt, maar ook als speler. Het is waar zijn kracht ligt.

Costa is de stormram waar Mourinho al bijna een jaar naar op zoek is sinds zijn terugkomst bij Chelsea. Costa’s prestaties voor Atletico Madrid’s laatste seizoen waren genoeg voor de ploeg om zichzelf van de Spaanse Liga landstitel te voorzien en zich naar de Champions League finale te schoppen. Het was een logische keuze voor Chelsea om hem te tekenen afgelopen zomer. Hij is een bron van energie met een vlijmscherp karakter dat Chelsea afgelopen seizoen miste. Maar nu hij waarschijnlijk Chelsea’s beste speler is, is zijn temperament waarschijnlijk de zwakste schakel. Sunderland snapte dit afgelopen zaterdag waarbij een aantal spelers Costa goed op de kast wisten te jagen. Het was een tactiek dat bijna werkte waarbij de Spaanse international maar nét een tweede gele kaart wist te ontlopen. Hoewel dat niet echt een waardige strategie is gaf het Sunderland wel de mogelijkheid Costa te neutraliseren, Chelsea’s meest waardevolle speler. Het is iets waar de aanvaller in het vervolg op moet letten.

En toch zou Costa zonder die mentaliteit en zonder die gram onvoorspelbaarheid niet dezelfde goede speler zijn. Mourinho zal verleid zijn om de onstuimige kant van zijn karakter wat in te tomen, maar hij loopt daarmee wel het risico de speler te verliezen waar hij 32 miljoen pond voor heeft betaald afgelopen zomer. Als we iemand kunnen vergelijken met Costa qua karakter dan is dat Wayne Rooney. Niet de Rooney die we momenteel zien spelen voor Manchester United, maar de Rooney die voor het eerst het professionele voetbal onveilig kwam maken.

Tegenstanders maakten Rooney altijd de kop gek zoals ze dat nu ook doen bij Costa in de Premier League. Kijk naar de manier waarop Cristiano Ronaldo de Engelse aanvaller een rode kaart aansmeerde op het WK van 2006. Dat is dezelfde aandacht die Costa nu moet verwachten in de Premier League. Maar met momenten van prikkelbaarheid kwamen ook momenten van wonderwerk. Neem Rooney’s prachtige volley tegen Newcastle in 2005 bijvoorbeeld. Slechts seconden daarvoor was de Engelse aanvaller in felle discussie met de scheidsrechter. Rooney, net als Costa, functioneerde op aangeboren woede en wisselvalligheid. Misschien door publiekelijke druk om volwassen te worden heeft Rooney het vuur verloren. Costa moet ervoor zorgen dat hem niet hetzelfde staat te wachten.

Het is niet enkel de rode kaarten die Costa moet zien te ontwijken, maar ook de gele kaarten. Hij heeft er dit seizoen al vijf achter zijn naam staan waardoor hij tegen de Spurs niet mee kon doen. Het is iets waar hij aan moet werken.

Chelsea heeft zich goed gehouden zonder Costa wanneer hij niet kon spelen, maar Mourinho kan het zich niet veroorloven hem nog vaker naast het veld te zien. Costa moet proberen zijn waarde voor Chelsea niet te overschaduwen door zijn gedrag, maar ook zijn vonk niet verliezen dat hem de speler van vandaag de dag maakt. Het is een moeilijke balans, maar het is een die hij moet vinden gezien de enorme verantwoordelijkheid die hij dit seizoen draagt.